نانوشته ها

چه پیش گوی خوبی

nianevesht — Sat, 11 Jul 2009 15:30:37 GMT

روزی که باهام دربارهء عواقب و تاثیراتش صحبت کرد، به شوخی گفت معلوم نیست خوب که. بستگی داره کارم چقدر خوب باشه. یه وقت دیدی یه ماه دوام آورد، یه وقت دیدی بیست سال.

گفتم پس من مطمئن باشم کارتو بلدی دیگه. گفت آره بابا من سه سال و راحت گارانتی میکنم و خندید.

حالام که گارانتیش تموم شده ...

جنس داده شده پس گرفته نمیشود. تعویض هم حتی.

بیانیه‌ی جمعی از وبلاگ‌نویسان در رابطه با انتخابات ریاست جمهوری و وقایع پس از آن

nianevesht — Sat, 27 Jun 2009 17:26:15 GMT

۱) ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را -که بیان می‌دارد “تشکیل‏ اجتماعات‏ و راه‌ پیمایی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام نباشد، آزاد است” رعایت کنند.

۲) ما قانون‌ شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ی مجدد انتخابات هستیم.

۳) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.

پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی

بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایرانی

Me! Lately!!!

nianevesht — Sat, 04 Apr 2009 16:53:07 GMT

It is April 4^th 2009 as well as mid farvardin 1388. It’s been 2 weeks that the New Year has started. In my culture it is customary to celebrate the New Year. The first day of spring. The new beginning. But unlike every other year in the past decade and some odd years that I had always celebrated it as it was supposed to be done, this Bahar, I did not even send a little offline or post card with o note to anybody to wish them a great year. And it has made me fill awful about myself.

But here is the thing though. How could I? What beginning? What New Year? What change? How would you talk about this when you feel that last has been sowed to first, without one little tiny bit left out? All the pain, the suffering, the devastation, the doubt? and

I’m not good. In fact I’m really bad at the moment. Physically and emotionally torn. My body weaker than ever. My soul gone to some odd place near nowhere in the back of my head. Turns out what has been bad could get worse. Hey, funny, who would have thought?

I’ve been so lonely and the frightening part is I have no objection to it. It’s actually quite satisfying. That way I don’t have to talk about what has been going through my body and my mind. That way I can hide the horror behind my smiles. Those that I am quit good at flashing. And this is very satisfactory and seems like the best option at the moment. Or even for a while. As long as ever…

I want to think of the plus sides of everything, but there is nothing to it. Not even a little tiny sound of hope through this thunder around me. Once, someone said:” anything I touch will turn to ashes."And even though I am not superstitious I have come to that conclusion. It has been based on instinct. Rather that study. I see everything around me torn and broken. The ones I love, the things I cherish, the beliefs I have, the goals I’d set. And now right now just at this moment I’m beginning to shatter to one million broken pieces. Not only I’m not able to hold neither anything together nor myself at any cost.

I have a cast on my right leg and a brace around my neck. A movable lung attached to me through a tube and a support around my wrist. I have absolutely no control over how my body moves and how my bran functions any more. Drown in thoughts which not only are not horrifying but repeating them over and over makes a wild pain run through every part of this weak body. Not medication nor therapy and counseling are helping me. I am back on the same track I was 6 years ago. And the scent is pulling me like a magnet to those memories. Sitting at work, thinking about the past has been the biggest problem. I love my job. I’d spent a great deal of study and practice to get here and now just as easy as I am sounding right at this moment, I am loosing it. I have not yet at least. But I know where this will be headed. To destruction of every bit of what I have earned. That’s where….

I’m furious. Disgusted at me. That can’t be the right word. I’m bewildered by my thoughts. How can someone be so self centered. Easy. When you are the most available thing to the word “alive” around you, then all of a sudden you become the spotlight and wallaaaaa….

I wanted to stop it. Make a New Year resolution and stick to it. Something that would works for everyone. That would help every one. But my strength… it’s very limited now. Below the human rate. And that tells me, if I am smart of course that I should run with the flow, instead of swimming against the waves. And that will be my plan now. Stopping. Being still and light as possible so when I hit the bottom I just would be in one piece rather than crushed into many.

I should confess, this is not as hard as they said it would be. I just hope the path is not much longer. Or …

Doesn’t even matter!!!

Ok! Enough nagging. I am going to follow the tradition and wish those ones close to me what I should have almost 2 weeks ago, and lack of politeness and respect for bond of friend ship stopped me from doing so. Stick around….

وقتی من و تو ما شویم

nianevesht — Wed, 14 Jan 2009 21:03:06 GMT

نخواستم اولش بعد از این همه ننوشتن چیزی بنویسم که بی ربط به بلاگینگ باشه . چون از نظز خودم فعالیتهای دنیای واقعی فقط وقتی جاشون تو وبلاگه که شامل روزمره نویسی بشن . ولی خوب گاهی آدم رو حرف خودشم باید حرف بزنه.

روز دو شنبه بر طبق قرار قبلی تو دانشگاه یه بوت داشتیم. دو شنبه ها روزهای شلوغ تری هستن نسبت به روزهای دیگهء هفته و رفت و آمد افراد دیگه غیر از دانشجوها به سالنها و محوطه هم بیشتره. چون اکثر همایش ها اون روز بزگزار میشن. بدون اینکه بچه ها بدونن بنر رو از کجا تهیه کردم بی اجازه یکی از لوگوهایی رو که تو وبلاگ های وبلاگ نویسان مسلمان دیدده بودم چاپ کردم چون به نظرم خشونت کمی توش بود و لب مطلب رو میرسوند. بر طبق سنت حمایت از یک حرکت روبانهای سیاهی رو که روش به انگلیسی نوشته بود پیس فر غزه بچه ها آماده کرده بودن. بماند که کسی که این ایده رو داشت پدرش در اومد تا بتونه اجازهء برگزاری این بوت آوت و بگیره. که اونم فقط دو ساعت و نیم تائید شد. یه پروژکتور بزرگ اجاره کردیم و فوتجهائی از غزه که کمتر دیده شده بودن و میکس کردیم و سر ساعت آماده بودیم . دانشجویان رد میشدن و نیم نگاهی منداختن. تصاویر اگر خیل یتاثیر گذار بودن باعث ایستادن بعضی از افراد میشدن واسه چند لحظه ای . دو سه نفر اعتراض کردن که محیط دانشگاه باید آرام باشه و اینطور خدشه دار کردن ذهن دانشجوها به ادامه دادن روزشون تو آرامش صدمه میزنه که خوب البته حرف بیجائی بود و به جاشم جوابشونو گرفتن. برخوردها خیلی سطحی و بی طرفانه و بی فایده بود در ساعت اول. تا دانشجوهای یکی از کلاسهای ساختمان حقوق که درست پشت سر بوت ما بود کلاساشون تموم شد و اومدن بیرون. بحثی شکل گرفت. بر سر اینکه حق با کیه. بر سر اینکه جانب کدوم طرف رو باید گرفت. بر سر اینکه حماس خودش مقصر کشتار مردم بی گناهشه ( که من درش شک ندارم). بر سر اینکه دولتهای دیگه کلا باید دست از دخالت بر دارند. ولی درکل جو در مدت زمان کوتاهی به یه فید فرندفیدی تبدیل شد. همه از موضوع اصلی منحرف شدند. در حالی که هدف اصلی ما این بود که از حق شهروندای امریکائی برای پتیشن کردن دولت استفاده کنیم و شاید بتونیم این حرکت و تو دانشگاههای دیگه هم انجام بدیم. با تمام سختی هایی که بچه ها متحمل شدند، ذره ای از ثمری که فکر میکردیم حاصل بشه نشد. جالب اینکه هیچ کس حاضر نشد حتی برای یک شب روبان حمایت از غزه رو به سینش بزنه. هیچ کس نپرسید که چطور میتونه کمکی بکنه به شخصه و هیچ کس در طول بحث نگاه به چهره های به خاک و خون کشیدهء انسانهایی( اسرائیلی و فلسطینی) که بر پرده نمایان میشدن نگرد و با تعصب شدید همه به تحمیل نظرات خودشون به همدیگه پرداختن. این جمع آروم به خاطر یک کامنت بی ربط از طرف یکی از دانشجوها به دوست محجبه لبنانیمون به خشونت کشیده شد و رسما به شکل یک افتضاح بزرگ پایان پیدا کرد. اون شب با نفرت تمام به بی تفاوتی مردم اینجا فکر میکردم و اینکه این چه معنی میتونه داشته باشه و اینکه آیا هرگز مردم امریکا در موقعیتی قرار خواهند گرفت که بفهمند ترس و تشنج و نا آرامی یعنی چه. تا امروز که در فرند فید می گشتم و بعضی از پستها رو مرور میکردم به فیدی بر خوردم که با اینکه جنبهء طنز داشت احتمالا، ذره ای من رو به خنده وا نداشت. چیزی که الا ن در ذهن دارم یک تناقض شدیده. و واقعا میهوام بدونم ماها که همش گریبان چاک میکنیم و سینه وی دریم منظورو هدفمون چیه. آیا ما صلح طلبیم به معنای واقعی یا فقط دوست داریم که دنیا ما رو اینطور بشناسن. آیا ما با کشته شدن بی گناهان مخالفیم یا فقط مردم فلسطین برامون مهمن. آیا ما همیشه اعتراض خواهیم کردیا فقط وقتی که برامون صرفه داشته باشه این کار رو میکنیم.

چیزهائی هست دربارهء این جنگ تقریبا بیست روزه که دوست دارم بگم ولی جائی به غیر از اینجا به فکرم نمی رسه:

اول اینکه: جنگ منفوره. به هر نیتی باشه و از طرف هر کسی که شروع بشه.

دوم اینکه: مصالحه یک دولت به معنای باخت اونها نیست. بلکه نشون دهندهء ارزشی هست که برای ملتشون قائل هستند.

سوم اینکه: این جنگ، به جنگ ادیان تبدیل شده در حالی که پیامبران الهی همه به منظور برقراری صلح و وحدت اظهار امر فرمودند.

چهارم اینکه:دنیای اسلام( و بالاخص جمهوری اسلامی) با مصادره کردن موضوع فلسطین فقط بی تفاوتی افراد رو نسبت به این مساله افزایش داده در حالی که این جنگ یک فاجعهء بشری هست.

پنجم اینکه:حرکتهای نمادین در این اوضاع بحرانی و شرایط فجیع ذره ای کمک به مردم نواز غزه نخواهد کرد. حرکات نمادین ما نه جلوی سقوط بمبی رو خواهد گرفت نه سپری بر ساختمان مسکونی بزرگی خواهد شد نه به همراه نان تغذیه ای برای شکم گرسنهء آوارگان این بیست روز خواهد بود.

اگر تمامی مردم دنیا که به این مسئله اهمیت میدهند و در کشورهای آزاد و یا بی طرف زندگی میکنند اقدام به تماس با دولت خود و تقاضای میانجیگری از طریق نفوذ آن دولت در سازمانهای بین المللی رو داشته باشند شاید ذره ای تغییر در شرایط موجود حاصل آید.

حضرت موسی علیه السلام از همان مطلع مقدسی مورد خطاب وحی قرار گرفتند که حضرت رسول علیه السلام از آن وحی دریافت کردند. بهتر است به جای اینکه این جنگ نکبت بار رو به جنگ ادیان تبدیل کنیم بپذیریم که این نزاع مابین تعصب و بشریت است. آنچه که دشمن اصلی مردم اسرائیل و فلسطین است عقاید متعصبانهء مذهبی و نزادی د رسرتاسر دنیا نه فقط در منطقهء مورد بحث است. و نه چیز دیگر.

باری اثبات حرفم به تنها نقطهء مثبت تجمع دوشنبه اشاره میکنم که کشیشی که در ساختمان کتابخونه حضور داشت با رد شدن از کنار میز ما به طرفمون آمد و از چون و چرای ماجرا پرسید و گفت که به دنبال راهی برای کمک میگردد و از ما خواست تا روز یک شنبه به کلیسا بریم و پرزنتیشنی رو آماده بکنیم تا ارائه بدیم و بعد از اون از شرکت کنندگان بخواد تا اگر وسائلی دارند که فکر میکنند می تونه به درد بخوره به کلیسا بیارن ظرف مدت زمان مشخصی تا ارسال بشه و ما هم در مقابل قول دادیم که ببینیم آیا شرایطی برای فرستادن کمکهای مردمی فراهم هست یا خیر.و در تمام مدت این مرد چشم از اون صفحه عکسها بر نداشت و بغضش و فرو خورد.

این پست ادامه دارد

رسما شات آپ

nianevesht — Tue, 25 Nov 2008 08:21:33 GMT

یعنی بعضی وقتها ها اینقدر حرصتو در میاره که دلت می خواد بزنی دندونهاشو کج و کوله کنی تا یه پنج شش هزار تائی پول ارتودنسی پیاده شه. همچین بزنی که دل و رودش از دهنش بزنه بیرون. همچین که دیگه نتونه حرف بزنه. حرف که چه عرض کنم زر بزنه. کارش همینه. دخترهء احمقه روانپریش. شب و روز نداره. هر وقت هرجا باشه اونجا رو ماتم کده میکنه. به کسی چه ربطی داره تو چی کشیدی تو زندگیت. که همش غم نامه سر میدی. اه اه اه. همش نق، همش غر. بابا بسه دیگه حد داره هر چیز. این همه ساله نشستی و زانوی غم بغل کردی که آخ وطنم. آخ کشورم. آخ ایرانم. آخ خونم. اولا اگه اینقدر وطن پرست بودی نمیومدی بیرون پس چشت کور. ثانیا اگه اینقدر سختت بود 13 سال تو این مملکت نمی موندی و با پول مالیات درس بخونی و چه میدونم خیر سرت مدارج عالی ترقی و طی کنی. مثل آدم همچین که گرین کارته اومد برمیگشتی همونجا. نهایتش اون موقع ام که نمی رفتی، وقتی اقامت گرفتی راتو می کشیدی میرفتی. نرفتی موندی. پس دندت نرم دیگه این زجه ناله ها چیه دیگه. اگه خیلی مردی برو همونجا که دانشگاه رات نمی دن، همچین که لب از لب وا میکنی لباتو میدوزن به هم. اونجا که کار واسه امثال تو نیست یا اگه هست قیمت خودشو داره. اونجا که از کارت اعتباری و وام با بهره ثابت به این راحتی ها خبری نیست و یا پول داری و میخری یا خرج نباید بکنی، اونجا که همه چپ چپ نگات می کنن به خاطر این گذشتهء همچین شفاف و خوشگلت. برو اونجا یه سال بمون تا ببینم بازم خونم خونم و وطنم وطنم می کنی یا همچین دهنت بسته میشه که روزی هزار بار به غلط کردن و گه خوردن بیفتی.

تا صد سال دیگم بشینی اینجا و در دیوار آپارتمانتو از عکسای ایران و کوه و تپه و خیابوناش پر کنی و ساعت و تقویم خونتو به تاریخ تهران بزاری و رو طاقچه ها صنایع دستی ردیف کنی، بازم اینجائی. یه نصفه روز از زمان عقب با چند صد هزار مایل فاصله. پس یه لطفی به خودتو بقیه کن. یا گورتو گم کن برو هر جهنمی که دلت آروم شه و صدات بند بیاد، یا رسما خفه شو تا کسی اینقدر کلافه نشده که خفت کنه...

اولا: مخاطب خودم بودم.

ثانیا: کلافم و به شدت عصبانی.

ثالثا: مردشور هرچی ... ببرن.

رابعا: باید بیام، خیلی زودتر از اینها باید میومدم.

خطاب به آقای خدا: یه این دفعه رو به خیر بگذرون. به خودت و عظمتت قسم دیگه چمدونها رو می بندم. خودم و جد و آبادمو و نوه و نتیجه و ندیدم در بست نوکرتیم.

کمی خودمانی تر....

nianevesht — Tue, 14 Oct 2008 04:22:51 GMT

از تولد که خیلی گذشت. تصمیم داشتم دو سه روز بعدش پست و عوض کنم . ولی خوب طبق معمول وبلاگ خوندن به نوشتن چربید. اسم خودمو بلاگر نمی ذارم ولی خدا وکیلی بعید میدونم هیچ کی مثل خودم بتونه بلاگ بخونه( به لهجهء صمد آقا بخونید.) .
فعلا 4 تا چیز و بگم و یه وعده سر خرمن هم بدم تا بعد.
1: از گلشیفتهء فراهانی و فیلمش خیلی خوندم و دیدم. ولی اینو بی تعارف میگم. بازی گلشیفته تو این فیلم هرچند کوتاه ولی خیلی تاثیر گذار بود و روند خوبی به قصه داد. به نظرم بی نهاین به مد فرش قرمز توجه کرده بود و شیوهء حضورش و به شخصه شدیدا پسندیدم. فیلم جالب بود. مثل اگثر فیلمهای دیگه تو این زمینه تنش عصبی شدیدی به همراه داشت در بعضی صحنه ها ولی در کل تصویر نیمه عریانی از حقیقت بود. به کسایی که می تونن ببینن توصیه میکنم ببینن.
2: درست همزمان با اکران این فیلم یعنی روز جمعه بنده از پایان نامهء کذائی 60 میلیون ساعتم دفاع کردم و به اخذ مدرک فوق لیسانس نائل شدم و جد و آبادم رو به وضوح رؤیت کردم تا این قالش کنده شد. پس الان تا پایان این مرخصی یک هفته ایم شدیدا علاف و بیکارم. و به شدت به سبک ذبل خان میتونم همه جا باشم.
3: با نزدیک شدن به زمان انتخابات ریاست جمهوری ایران فعالیت بلاگستان و به تکاپو افتادنش رو میشه حس کرد. خوشحالم از این بابت. خوشحالم که برای بلاگستان فرصت عرض اندام دراین زمینه داره فراهم میشه.
4: با فرفر که نسبتا همه آشنائید. از همهء کسانی که روز بیست و یکم گزارش زنده تو فرفر پخش میکدن و اونها که بعدش اومدن و دل ما دور تری ها رو با عکسای خوشگلشون شاد کردن یک دنیا ممنونم. خدا میدونه چه لذتی داشت این حضور مجازی، اون روز.به برنده ها هم تبریک میگم شدیدا. مخصوصا ویلی عزیز که همیشه می خونمش و خانم توحیدلوی نازنین و اون دختر ترشیدهء خوشگل که انصافا حتی حدس هم نمی زدم این شکلی باشه و خیلی دلم میخواد بدونم اون شعر بامزش چیه.

و میرسیم به وعدهء سر خرمن:
طبق معمول همیشه می خواستم بگم تصمیم جدی برای بلاگینگ به صورت هدفمند تر دارم. که حالا چه هدفی و دنبال میکنه الله اعلم. فعلا که با این وضع ریه یه مدتی مهمون این شفاخانه خواهیم بود ولی بعید میدونم تو این چند هفته بی اینترنت بمونم.
به هر حال اگه یه چیز از نعمتهایی خدادادی م بتونم نگه دارم و بقشو پس بدم شک نکنید لپ تاپ و سیستم نت جزو ماندنی ها خواهند بود.

تولدم.......شاید کمی مبارک

nianevesht — Wed, 24 Sep 2008 04:45:07 GMT

چند روز بود روزهای سختی و میگذروندم. همیشه همین میشم. همیشه که نه چند سالیه که هر وقت نزدیک تولدم میشه، مثل ماتم زده ها زانوی غم بغل میگیرم. تا امروزم همین بودم. فکر اینکه بیست و چند ساله شدم بدون اینکه بفهمم پنچ سالگی و ده سالگی و بیست سالگیم کجا رفت بدجور خوره میشه به جونم تو این روزها. ولی امروز فرق میکنه. امروز از اومدن فردا خوشحالم. برعکس همیشه وقتی به گذشته نگاه میکنم، میبینم قربونش برم هیچ وقت نظر ازم برنگردونده. همیشه زیر پلکش نگهم داشته. اشکامو دونه دونه پاک کرده. راه به راه نوازشم کرده که بخندم.
پشیمونم که ناشکری کردم.
امروز می خوام شکر گذار باشم. به خاطر همه چیز:
خدایا
شکرت به خاطر پدر و مادری که بهم دادی. که همیشه در کنارم بودن. حتی اگه دور بودن از نظر مصافت.
شکر به خاطر خواهرهایی که یکی از یکی گل ترن و بیشتر مایهء افتخار.
شکر به خاطر مهری که ازم تو دل فامیل گذاشتی. (خودمونیم نوهء عزیز کردهء هر دوتا فامیل بودنم هنریه ها).
شکر به خاطر موقعیتی که 14 سال پیش برام فراهم کردی. منو ببخش که تا به امروز به خاطرش ناسپاس بودم.
شکر به خاطر دوستانم. همه. دیده و نادیده. که همه جوره با بدی هام ساختن و می سازن.
شکر به خاطر توان و موقعیت کاری که برام امسال مهیا کردی.
شکر به خاطر اینکه با تمام سنگهای جلو پام کمکم کردی که بعد از 16 سال به ثمر نشستن تحصیلاتم رو ببینم و به آرزوی پدر و مادرم جامهء عمل بپوشونم.
شکر به خاطر قدرتی که در وجودم نهادی.
شکر به خاطر اعتقادی که در من ودیعه گذاشتی.
شکر به خاطر موقعیتهایی که برام فراهم کردی.
شکر به خاطر روزهای خوبی که برام به ارمغان میاری.
شکر که این دونهء مهر رو داری با قدرت تمام می پرورونی.
و شکر به خاطر اینکه با تمام ناشکریهام باز هم ازم نظر برنگردوندی.
قدر نعمای تو رو هیچ وقت تمام و کمال نمیتونم بپردازم. ولی با چشم دریدگی همیشگیم می خوام بازم ازت چیزی بخوام.بار ها خواستم و گفتم و التماس کردم. حالاشم میگم. این بار هم نظر لطفت و از من برنگردون.
ولی باز هم هر چی خودت خواستی چون تا به امروز که بد نخواستی. مرا آن ده که آن به.

فردا سوم مهر، بیست و چهار ساله میشم.در بیست و چهار سالگی هر آرزوئی که کردم برآورده شده. هر خواسته ای که داشتم جامهء عمل پوشیده. بسا بیشتر از آنچه خواستم به من بخشیده شده. شادم. از صمیم قلب. لذت بیست و چهارساله شدن رو با تمام وجودم می چشم و غرق شور و شعفش می شم. برای خودم آرزو میکنم که سال آینده بتونم خوب باشم. صادق باشم. مهربان باشم. حامی باشم. ناجی باشم. تگیه گاه باشم. پشتوانه باشم. عاشق باشم. معشوق باشم. توانائی داشته باشم. سالم باشم تا از پس هر آنچه که به عهده ام نهاده میشه بربیام. اول و آخر همه آرزو میکنم بتونم بنده و عبد خوبی باشم .

هرچند امسال ظاهرا تنها خواهم بود و بیشتر از همیشه گرفتار ولی ذره ای احساس تنهائی نمی کنم. تمام اونها که دوستشون دارم در خاطرم خواهند بود و من تمام شادیم رو با همهشان تقسیم خواهم کرد.
جای ورقا خالی. کاش از این همه که من نصیب بردم نیمش مال تو بود. ولی بودی.

این هم برای تو: مرسی که هستی. مرسی که میمانی. مرسی که هستی من می مانی. خوبیِ امسال، توئی. که در دلم جرقه های امید روشن می کنی. مرا از همه اضطرابها میرهانی. به آرامش دعوت میکنی. با حضورت به ثانیه های در گذر وجود بخشیدی. ممنون که مرا بی شتاب میکنی تا از آنچه می گذرد لذت ببرم. من از هر آنچه در حال وقوع است لذت میبرم با آنکه میدانم به جشن سکون دعوت شده ام.

راستی پائیز فصل غمهای زرد و عشقهای قرمز و شادی های نارنجی به همه مبارک.

شرمنده وسعمان بیش از این به پذیرائی نمی رسد.

پ.ن: سانای میدونم که هنوز اینجا رو می خونی. بهم وقت بده بیش از این شرمندم نکن. خودم به زودی زود میام سراقت. با یه دنیا شرم و یه عالمه مهر.

در این اوضاع قمر در عقرب

nianevesht — Sat, 20 Sep 2008 04:09:43 GMT

رقابت انتخاباتی به شدت بالا گرفته. امسال انتخابات ریاست جمهوری جنبهء حساس تری به خود گرفته. دیگر تنها مسئلهء سیاست خارجی و دفاع ملی و امنیت نظامی مطرح نیست. فشار اقتصادی شدیدی که بر مردم وارد شده و کماکان ادامه دارد، توجه رای دهندگان رو به مناظرات انتخاباتی بیش از پیش معطوف کرده. با اعلام ورشکستگی یکی از بزرگترین قطبهای صادراتی امریکا و همچنین ابراز نگرانی چند شرکت دیگر که افراد بسیاری از اقشار مختلف در سهام آنها شریک هستند، هفتهء گذشته وال استریت(wall street) زمین لرزهء بزرگی رو پست سر گذاشت که هنوز مدار صعود و سقوط سهام از پس لرزه های آن در نوسان است.
با احتساب این مسائل، پیش بینی می کنم مناظرهء آینده صرفا به بررسی نفشه های اقتصادی هر دو کاندیدا برای سامان بخشیدن به این وضع و گذراندن آمریکا از این بحران عظیم بپردازد.
وخامت این وضع به حدی است که لایحهء جدید اقتصادی دولت نه تنها امکان دارد کمکی به آن نتواند بکند بلکه می توان انتظار داشت که به شدت به بازار خرید و فروش مسکن و همچنین میزان وامهای بانکی لطمه وارد کند.

برای خالی نبودن عریضه

nianevesht — Fri, 19 Sep 2008 16:54:06 GMT

اینقدر دلم واسه اینجا تنگ شده که حد و حساب نداره. از روی خودم و همه هم خجالت میکشم که بعد از این همه وقت دارم همین 4 کلمه رو میذارم. خیلی چیزها پیش اومد تو این مدت و خیلی چیزها هم نوشتم ولی خوب هیچ کدوم به پابلیش شدن نرسیدن.فقط همین قدر بگم که روزهای خوبی و می گذرونم. سرم به کار گرمه و مشغول آخرین مراحل پایان نامم. از پس فردا هم مرخصی هام شروع میشه و با دل راحت می تونم بچسبم به درس. تا ببینیم بعد از این خدا چه خواهد..
سلام خاتمی و که فراموش نکردید؟

هر گلی زدین به سر خودتون زدین...

nianevesht — Mon, 04 Aug 2008 15:43:07 GMT

(این رو به حساب یک دعوت وبلاگی بگذارید)

کلا ما ایرانیها آدمهای دقیقه نود هستیم. یعنی اگر به غذا پختن است نیم ساعت مانده به رسیدن مهمانها این کار را می کنیم. اگر به سر قرار رفتن است یک دقیقه مانده به این که دیر شود منزل را ترک می کنیم. اگر به نماز خواندن است درست همین که دارد قضا می شود، دست به کار می شویم. از این دست مثالها زیاد داریم. کلا آدمهای دل گنده ای هستیم به اصطلاح.

ولی غرض از گفتن اینها چه بود؟

سال مهمی در پیش داریم. با پایان این سال انتخابات ریاست جمهوری ایران فرا می رسد. یعنی پایان دولت نهم و آغاز به کار دولت دهم به فاصله ای اندک. هر که ببیند این را، می گوید کو تا انتخابات ولی مهم این است که خودمان هم بدانیم که به طرفة العینی همهء این کاسهء نیمه پر که لبریز می شود هیچ، سرازیر هم می شود و همه خوب می دانیم که آب ریخته را نمی شود جمع کرد. پس چه بهتر که یک بار هم که شده قبل از اینکه دیر بشود دست به کار شویم. تا دیگر جائی برای افسوس خوردن باقی نگذاشته باشیم.

مطمئنا همه شما دوستان تا به امروز حتی اگر ذره ای شده به این موضوع فکر کرده اید که چه کسی ریاست دولت آینده را به دست خواهد گرفت. نمی دانم تا چه حد به این اعتقاد دارید که هر کس می تواند در آیندهء کشورش سهم داشته باشد. ولی اگر این مسئله را باور ندارید این فیلم (swing vote)کمدی جدید ارائه شده به بازار هالیوود را ببینید، بد نیست.

من به شخصه، شخصی را در ذهن دارم که حقیقتا دوست دارم بر مسند ریاست دولت ببینمش و آن کسی نیست جز سیّد محمد خاتمی.

دوستداران و طرف داران خاتمی در نظر من دو دسته اند. دستهء اول افرادی که خاتمی را شدیدا دوست دارند و به همین دلیل و هزاران دلیل منطقی دیگر دوست ندارند خاتمی دوباره وارد این عرصه بشود و دستهء دیگر که آنها هم خاتمی را به شدت دوست دارند وبه همین دلیل و هزاران دلایل دیگر دوست دارند که وی صد در صد کاندیدا شود. البته گروه سومی هم هستند که دوست ندارم بهشون فکر کنم پس چیزی ازشون نمی گم.

در هر حال من جزو دستهء دوم هستم و دلائل خاص خودم را هم دارم. اگر شما هم جزو دستهء دوم هستید پیشنهاد می کنم که به وبلاگ سلام خاتمی سر بزنید.

این ایدهء چند تا از بچه های خیلی باحال و فعال و خوش ذوق وبلاگستان است و اولین قدم در راه نیل به هدفشون که همانا کاندیداتوری اقای خاتمی و پیامد آن پیروزیش در انتخابات آتی است.

برای شروع تقاضا کردند که نامه ای خطاب به شخص آقای خاتمی بنویسید. در آن بگید که اگر طرفدار شرکت خاتمی در انتخابات هستید دلیلش چیست؟

گر مرد رهید بسم الله...

*: این مطلب قرار نبود اینجا باشد امروز ولی بنا به دلائلی از فرصت استفاده کردم و پستش کردم.

**:همونطور که از همهء بازیهای وبلاگی استقبال کردید و همهء حرکتهای دیگهء وبلاگستان رو جدی گرفتید، این دعوت وبلاگی رو هم جدی بگیرید. بگذارید به حساب یک بازی سیاسی یا فرهنگی یا اجتماعی یا هر چه که دوست دارید ولی جدی بگیرید.هر کس می خواهد از این طریق درد دل کند با آقای خاتمی و یا به نوعی از ایشان دعوت کند که وارد جرگه شوند یا پشتیبانی خودش را از ایشان اعلام کند... بسم الله ( این یک اخطار کاملا غیر جدی اسسسسست).

***: تا 14 آگوست در اینجا را تخته میکنیم. شما را به خیر و ما را به سلامت.

****: مسافرت کاری میروم. برگشتم در خدمت هستم.

*****: آن لندنی ها که به ایران می روند بهشان خوش بگذرد ان شاءالله. جای مارا هم خالی کنند حسابیها.