از تولد که خیلی گذشت. تصمیم داشتم دو سه روز بعدش پست و عوض کنم . ولی خوب طبق معمول وبلاگ خوندن به نوشتن چربید. اسم خودمو بلاگر نمی ذارم ولی خدا وکیلی بعید میدونم هیچ کی مثل خودم بتونه بلاگ بخونه( به لهجهء صمد آقا بخونید.) .
فعلا 4 تا چیز و بگم و یه وعده سر خرمن هم بدم تا بعد.
1: از گلشیفتهء فراهانی و فیلمش خیلی خوندم و دیدم. ولی اینو بی تعارف میگم. بازی گلشیفته تو این فیلم هرچند کوتاه ولی خیلی تاثیر گذار بود و روند خوبی به قصه داد. به نظرم بی نهاین به مد فرش قرمز توجه کرده بود و شیوهء حضورش و به شخصه شدیدا پسندیدم. فیلم جالب بود. مثل اگثر فیلمهای دیگه تو این زمینه تنش عصبی شدیدی به همراه داشت در بعضی صحنه ها ولی در کل تصویر نیمه عریانی از حقیقت بود. به کسایی که می تونن ببینن توصیه میکنم ببینن.
2: درست همزمان با اکران این فیلم یعنی روز جمعه بنده از پایان نامهء کذائی 60 میلیون ساعتم دفاع کردم و به اخذ مدرک فوق لیسانس نائل شدم و جد و آبادم رو به وضوح رؤیت کردم تا این قالش کنده شد. پس الان تا پایان این مرخصی یک هفته ایم شدیدا علاف و بیکارم. و به شدت به سبک ذبل خان میتونم همه جا باشم.
3: با نزدیک شدن به زمان انتخابات ریاست جمهوری ایران فعالیت بلاگستان و به تکاپو افتادنش رو میشه حس کرد. خوشحالم از این بابت. خوشحالم که برای بلاگستان فرصت عرض اندام دراین زمینه داره فراهم میشه.
4: با فرفر که نسبتا همه آشنائید. از همهء کسانی که روز بیست و یکم گزارش زنده تو فرفر پخش میکدن و اونها که بعدش اومدن و دل ما دور تری ها رو با عکسای خوشگلشون شاد کردن یک دنیا ممنونم. خدا میدونه چه لذتی داشت این حضور مجازی، اون روز.به برنده ها هم تبریک میگم شدیدا. مخصوصا ویلی عزیز که همیشه می خونمش و خانم توحیدلوی نازنین و اون دختر ترشیدهء خوشگل که انصافا حتی حدس هم نمی زدم این شکلی باشه و خیلی دلم میخواد بدونم اون شعر بامزش چیه.

و میرسیم به وعدهء سر خرمن:
طبق معمول همیشه می خواستم بگم تصمیم جدی برای بلاگینگ به صورت هدفمند تر دارم. که حالا چه هدفی و دنبال میکنه الله اعلم. فعلا که با این وضع ریه یه مدتی مهمون این شفاخانه خواهیم بود ولی بعید میدونم تو این چند هفته بی اینترنت بمونم.
به هر حال اگه یه چیز از نعمتهایی خدادادی م بتونم نگه دارم و بقشو پس بدم شک نکنید لپ تاپ و سیستم نت جزو ماندنی ها خواهند بود.