امروزه آدمهای باهوش زیاد شدند. باهوش و با استعداد. کتابخون. درس خونو تحصیل کرده. آدمهایی که برای هر کارشون باید یه دلیل مناسب داشته باشند. یه توجیه قابل قبول. حتی واسه یه سلام بی بهانه دست دست و دل دل می کنن. این و من نمی گمها. اینو آمار نشون داده. کتابهای روانشناسی و خودشناسی و من شناسی و تو شناسی و از این حرفها به مراتب پر مخاطب تر شدند. دیگه بامداد خمار و فهیمه رحیمی و این حرفها تو کتابخونهء همه پیدا نمیشه ولی به جاش تا دلت بخواد همه از کودک درون و بیرون و یه کودک دیگه اون وسط مسطها حرف می زنن. اگر یه کار فی البداهه انجام دادن ظرف یه دقیقه تو اینترنت عمل و عکس العمل و سرچ می کنند تا به یه نتیجهء قابل قبول در تحلیل خودشون برسند وگر نه وا مصیبتااااا که دیگه کار از کار گذشته. دیگه خود درمانی مرحلش به پایان رسیده و نوبت کتابهای قطورتر از آدمهای گنده تر می رسه.بلکه هم دکترهای روانشناس و روانکاو و روان درمان و روان پاک.نه این آخری نه. 

                     

همین خودمو می گم ها. اصلا منو نگاه کنین. تو کتابخونم کلآ یه سری چیز خاص پیدا میشه. اول که کتابهای درسیه که آدم اصلآ با نگاه کردن بهشون روانش پاک میشه. بعد میرسیم به کتابهای شعر که همه ثروت این کتابخونن مخصوصآ حافظ قلمکارم که عاشقانه می پرستمش. بعد یه سری کتاب تو تحلیلهای سیاسی هست که هر کدوم و یه بار نهایتش یه بار و نصفی خوندم و همونم از سرم زیاد بوده. حالا میرسیم به اصل موضوع که همون کتابهای مورد بحث منه. کتاب در زمینهء روانشناسی و خودشناسی.که هر کدوم و اینقدر خونم و زیر مطالب مرتبط با شخصیتم خط کشیدم که کلآ از بر شدمشون. تا الان برداشتهای مختلفی از این روان سه بعدی به من ارائه دادن این کتابها, من جمله اینکه اگر زیاد به تنهائی علاقه داری دچار افسردگی سطحی هستی. اگر به گریستن بیش از یک اندازهء مشخصی تمایل نشون میدی دچار افسردگی مزمن هستی. اگر خوشحال میشی بر سر مسائل کوچیک یا غمگین دچار چیزی به اسم دو شخصیتی هستی. اگر در تنهایی خودت رفتارت متفاوت با اونچه هست که در ملاء عام از خودت نشون میدی باز هم دو شخصیتی هستی از نوع یه کم حاد ترش.دیگه عمیقتر از اینها کنکاش نمیکنم و مسائل و باز نمی کنم الان. ولی خوبی این کتابها اینه که راه حل هم ارائه میدن. هم برای خودم هم برای اطرافیانم. برای خودم چی ارائه دادن بمونه ولی برای اطرافیانم همین قدر راهنمائیتون می کنم که یه فاتحه باید حوالهء روح من بکنید. والسلام

*: کار روانشناسها رو بسیار قبول دارم و برام سمبل یک فرد بسیار مفیدن. این موضوع یه تراوش فکری شخصی بود. قصدم توهین یا کم ارزش کردن کار کسی نیست.

**: همشو گفتم که بگم ما آدمها ترکیبی هستیم از میلیونها احساس محتلف. اصلا احساس مخصوص آدمه. نه هر چیزی باید دلیل موجهی داشته باشه. زندگی سرشار از لحظه های ناب و عکس العملهای ناگهانیه. دنبال دلیل گشتن برای این لحظه ها از لذتشون کم می کنه.

***: گاهی وقتها فقط باید کاری رو کرد و ازش گذشت. بی هیچ بحث و تحلیلی. مثل یه سلام. یه دوستت دارم. یه دلم تنگ شده برات. یه  می خوام برای چند دقیقه بخندم.یه میخوام برای چند ساعت گریه کنم. یه میخوام امروز و تنها باشم.گاهی وقتها این چیزها رو فقط باید انجام داد تا خالی شد. بدون هیچ دلیلی.

****: هنوز وعدهء فیلمها سر جاشه. پست بعدی الوعده وفا.

*****: تو مخاطب کمی خاص این مطلبی. امیدوارم بخونیش و به دردت بخوره این درد دل یه دقیقه ای.بی دلیل پی ام بهش بده. بی دلیل سلام کن. بی دلیل بگو دوسش داری. ریسک کن. نهایتش تو گوشت میزنه که اونم از پشت پی سی بعیده.

خیلی خیلی خیلی ناگهانی: الان بعد از مدتها که از خوندن مطالب تو نت احساس درد میکردم این خبر تا سر حد جنون شادم کرد. به خودشون و خانوادشون تبریک میگم. از صمیم قلب آرزو میکنم که حداقل برای این دو نفر این پایان ماجرای بازداشت باشه.

آن روزها که تو بودی من نبودم. تو هم کوچک بودی البته. نهایت سنی که می توانستی داشته باشی ۷ بود.تو که نمی دانستی چی به چیست. شاید فقط می توانستی درک کنی که شهر شلوغ است. حالا خیلی از آن روزها می گذرد و به تو لقب داده اند که البته جقدر هم دهن پر کن است. نسل انقلاب. حالا ۲۹ سال بعد از روزهای التهاب تو میراثدار انقلابی و من از قماش خود فروخته ها. می دانم کسی از تو نپرسید این ارث و سرمایه را می خواهی یا نه. چیزی بود که از پدر به پسر رسید. تا به خود آمدی نه اثری از انقلاب باقی بود و نه آرمانها و اهدافش. و تو وظیفهء پرچم داری این قائله را به دوش کشیدی. تا به آرامش آمدی برسی به خاکت تجاوز شد. از آن روزها هم چیزی به خاطر نمیاورم. چون باز هم نبودم. در میانهء راه آمدم. آن وقت من مانم در میانهء راه با دینی که بر گردنم ماند و امکان ادای آن را نداشتم. باز هم تو شدی نسل دفاع مقدس با آرمانهایی که به روحت تزریق شد. باز هم من بدهکار شدم. حالا هم روزهای انقلاب تمام شده هم جنگ. دیگر اثری از هیچ کدام باقی نیست. یا اگر هم هست کم کم دارند رنگ می بازند و تو ماندی و این سردرگمی. تو ماندی این شاید به تشبیه بشود گفت بی هویتی. ولی باور کن شاید مثل تو متولد هزار و سیصد و پنجاه و وحشت نباشم. شاید متولد هزار و سیصد و پنجاه و خمپاره و آژیر هوایی و پناهگاه نیستم ولی از تو کمتر هم نسوختم. من متولد هزار و سیصدو شصت(شست) و وحشتم. هزار و سیصد و شصت و خفقان. هزار و سیصد و شصت و سکوت. هزار و سیصد و شصت و زندان. من هم به نوبهء خود دین ادا میکنم. من هم به نوبهء خود تاوان پس می دهم. من دشمن تو نیستم. حضور من راه آزادی را برای تو نبست. همه چیز همان بود. نسل منو تو داشت ادغام میشد تا با هم به قهقراء برویم. تا با هم پاسدار خاطرهء کمرنگ آزادی باشیم. ولی سکوت برای من گران تر است. من بهای سکوت را قبلا پرداخته ام . حالا دوست دارم شنیده شوم. سوال کنم. حواب بگیرم. دردمند شوم همدردی ببینم. جوان بمانم در اوج. این ها منم.(از سانسور کردن خودم متنفرم. برای تمام شدن این نوشته با صداقت  باید حرف مگو می زدم . بی صداقت چاپلوسی افرادی که باورشون ندارم و اعتقادم و حاشا می کردم.ترجیح می دهم نیمه بماند شاید روزی تمامش کردم.)

* :از مردن آدمها غمگین می شوم. حتی آنها که نمی شناسم. مرگ بی نظیر بوتو بیشتر از غم هراس در دلم انداخته. چرایش بماند تا بحث مربوط به آن.

**:  از اینکه بازداشتهای این دفعه اینقدر طولانی شد نگرانم. مخصوصآ برای مریم حسین خواه که ارزش زیادی برای اهدافش قائلم.

***: چند روزیه کشف کردم که دلیل اینکه فرصتهای زندگیم رو از دست دادم چیه. عمده دلیلش عدم حضور در مکان مناسب در زمان مناسبه . جزء لاینفک زندگی من

****: برای اینکه اینجا از این حال و هوا در آد تو پست بعدی ۴تا فیلم محشر رو می خوام معرفی کنم که ببینید لذت ببرید